Over Laurens > Verhalen
Zorgen voor ouderen geeft mij al dertig jaar een goed gevoel
Met haar dertig dienstjaren is Linda Peiman een vertrouwd gezicht op Laurens-locatie Borgstede. Wat begon als een vakantiebaan in de keuken, groeide uit tot een loopbaan als Verzorgende IG. Een vak dat ze nog steeds met veel liefde uitoefent. Linda vertelt over de band met haar bewoners en de collegialiteit tussen de medewerkers.
Het mooiste vak dat er is
“Voordat ik in vaste dienst kwam bij het oude Borgstede, werkte ik er al zes jaar als vakantiekracht. Een bekende leidinggevende vroeg me of een vakantiebaan in de keuken niets voor mij was. Ik zat toen nog op school voor de opleiding MDGO-VP, wat tegenwoordig de VIG-opleiding op niveau 3 is.”
“Toen ik mijn diploma behaalde, wilde de directeur me spreken. Ik was best zenuwachtig en dacht dat ik misschien iets verkeerd had gedaan, maar hij bood me een baan aan voor 40 uur. Inmiddels ben ik al meer dan dertig jaar in dienst en heb ik het mooiste vak dat er bestaat.”
Keuze voor avonddienst
“In de loop der jaren is het vak van Verzorgende IG enorm veranderd. Vroeger deden we als verzorgenden ook taken zoals ramen zemen en stofzuigen. Tegenwoordig ligt de focus echt op de zorg. Ik werk nu 24 uur per week en heb heel bewust gekozen voor alleen avonddiensten. Vanwege een hernia is dit voor mijn gezondheid het beste. Het werk overdag, met veel wassen en aankleden, is fysiek zwaarder voor mijn rug.”
“Mijn dienst begint ’s middags om 14.15 uur en eindigt om 22.45 uur. Meestal begin ik met lezen met de bewoners. Daarna deel ik de medicatie uit, help bewoners die nog op bed liggen eruit en warm de maaltijden op. Tegenwoordig eten de bewoners ’s avonds warm, waardoor ze veel beter en meer eten. Na het eten ruimen we gezamenlijk op en brengen we de mensen naar hun kamer. Rond 21.00 uur beginnen we met de bewoners naar bed te helpen.”
Waardevolle momenten
“Ik werk op een somatische afdeling, met mensen die vooral lichamelijke klachten hebben. Het mooiste aan mijn werk vind ik het contact met de bewoners. Het geeft zoveel voldoening als mensen je herkennen en weten hoe je heet. Als ze vragen of ik een leuk weekend heb gehad of vertellen dat ze lekker hebben gegeten, dan word ik daar blij van.”
“Vroeger kwamen mensen soms al kort na hun pensioen bij ons wonen. Tegenwoordig komen bewoners pas op een veel hogere leeftijd bij ons binnen. Ik wil hen graag nog een paar mooie laatste jaren geven en behandel iedere bewoner alsof het mijn eigen opa of oma is. Hoelang iemand ook bij ons verblijft, je bouwt altijd een band op. Dat maakt het soms verdrietig als iemand overlijdt, maar het geeft me een goed gevoel dat ik hen nog een mooie tijd heb kunnen bezorgen.”
“In ons nieuwe pand zien we nu ook vaker jongere bewoners met aandoeningen zoals Parkinson. Dat is soms even wennen, maar het is fijn dat we nu de ruimte hebben om ook deze mensen een goed thuis te bieden.”
Zorgen voor elkaar
“Binnen ons team hebben we allemaal dezelfde drive om te zorgen. Niet alleen voor de bewoners, maar ook voor elkaar. Als een collega ziek is of door privéomstandigheden eens wat later moet beginnen, dan vangen we dat voor elkaar op. We leven met elkaar mee en kijken echt naar elkaar om.”
“Op Borgstede krijgen we veel hulp van vrijwilligers. Veel vrijwilligers komen vanuit de kerk. Dat is altijd zo geweest. Wat ik heel mooi vind om te zien is dat bewoners elkaar ook helpen. De meeste bewoners zijn Barendrechters en kennen elkaar vaak van vroeger.”
Nooit meer weg
“Hoewel Laurens een grote organisatie is met veel doorgroeimogelijkheden, voelt Borgstede voor mij echt als mijn thuis. Er wordt me regelmatig gevraagd of ik me verder wil ontwikkelen, maar ik zit hier op mijn plek. Ik zorg dat mijn certificaten en e-learnings altijd op orde zijn, maar verder blijf ik lekker zitten waar ik zit. Iets kunnen betekenen voor een ander: dat is waar het voor mij om draait.”
